طعم زندگی..

سلام عزیز مامان ...

نمی دونم الان که داری اینو می خونی چند سالته اما می دونم به تعداد ثانیه های زندگیت برا من عزیزتر شده ای ....

امروز ۱۱ ماه و ۲۱ روز از داشتنت می گذره و من هنوز این مالکیت رویایی رو باور نکردم ...

امروز صبح وقتی با صدای د..د ..د   گفتنت از خواب بیدار شدم برای چندمین و چندمین بار تولد دوباره رو تجربه کردم یواشکی نیگام می کردی و منتظر توجه من بودی وقتی بوسه بارون شدی تصمیم گرفتی رسما بیدار بودنت رو اعلام کنی .... خیلی دوستت دارم صدرای من اونقدر که برای گفتنش هزاران بار در کلمه ها گم می شم بازهم پیدا نمی کنم جمله ای رو که ترجمه ی این عاطفه باشه .... خدا هیچ جا به اندازه ی دل من وقتی واسه تو می تپه نمی تونه تجلی پیدا کنه .... امشب وقتی داشتم با تو پیاده روی می کردم دیدن پسر کوچولویی که مال من بود و کمی جلوتر از من با گام هایی کوچک و عجول سنگ فرش خیابان رو طی می کرد هیجان انگیزترین اتفاق دنیا بود .. برای هم صحبت شدن باهات ولع داشتم دلم می خواست در مورد یه چیزی حرف بزنیم ولی تو مدام به چراغ ها اشاره می کردی و می گفتی پ پ پ و این یعنی لامپ!!! هر آوایی که از لبان تو جاری می شه روح زندگی رو در من به جریان می اندازه و برای باور خدا داشتن تو کافی است ... برای باور مهربانی و تواناییش ....

همیشه بخند صدرای مامان همیشه بخند پسرم  هیچ چیز به اندازه ی لبخند به زندگی رنگ خوشبختی نمی ده .... همیشه بخند عزیزک مامان ....

از خدا می خوام وقتی بزرگ می شی به اندازه ی بابا خوب باشی ....

 

ویرانه ...

 

آخرین بار چند هفته پیش دیدمش ....  اون هم اتفاقی جلوی درمانگاه .... بعد از مرگ مادرش با خودم قرار گذاشته بودم که زود به زود برم دیدنش ...  اما بازهم شرمنده ی خودم و قرارهام شدم .... و شرمنده ی یک دوست وقتی امروز توی اوج غم به دیدنم اومد ... می شد موج اندوه رو خیلی واضح توی چشماش دید .... خیلی وقت بود از این جنس دلتنگ نشده بودم .... امشب اما شراب تلخ جام چشماش به دل من ریخته شد ....

اومدم همون جمله دردناک و تهی کننده ی سکینه رو بگم وقتی می گه : زهرا به این فکر کن که این دنیا توی یکی از همین روزها تموم می شه بعد ببین کدوم یک از این دغدغه ها می مونه ،...اما احساس کردم جای این حرف نیست بار منفی این فکر بیشتر از بار مثبتشه ....

همون چرندیات خودم رو گفتم ... وقتی داشت می رفت از اندوه چشماش چیزی کم نشده بود با این حال تشکر کرد که حرفهای من آرومش می کنه .... امشب این دوست فاصله ی بین من و خدارو پر کرد ...

عجیب هوای کمیل کرده ام .. این بار دلم می خواد بین جمله های کمیل با ناله از خدا بخوام بهش آرامش بده .....

 

 

دلم .... میزبان غم !

 

 

شاید بیهوده تقلا می کنم ... بعضی چیزهای ناخوشایند برای ماندن آمده اند و کاری از دست من و دلم ساخته نیست .... می ترسم جز همان تقدیرهایی باشد که خدا می خواهد و خودش گفته است که از دست بنده ی ناتوانش کاری ساخته نیست ... شاید هم حرف صداقت درست است که دنیای ما جهنم دنیایی دیگر است  ...

هرچه هست آزارم می دهد و روزگار را دار مکافات کرده است  .....

دیروز مثل همیشه روز بدی بود .. برای من و شاید برای صداقت هم ...... گاهی فکر می کنم اینجا همان جاست که فاصله کارساز می شود ......

دایی زکی هم رفت تا چشمان منتظر زن جوان دختران 12 ساله و پسر 3 ساله اش تا دق الباب بعدی فرشته ی رفتن ، بر در خانه ای که هرگز پدر را به خانه نخواهد آورد میخکوب شود ...

غم انگیز است وقتی دلی را که گرمایش در زمین مانده است ، به خاکی سرد و گوری پراز درد می سپاریم و نمی دانیم با کدام روی خداوند روبرو خواهد شد .....

وقتی یک نفر از جمع ما کنده می شود برای مدتی قدر مانده ها را بیشتر می دانیم و چقدر زود فراموش می کنیم کوتاهی همسفری مان را ..... براستی دوست داشتن پرخطر ترین واقعیت زندگی است چرا که دوست داشتنی ها حتما می روند و تنها ، دردی که ترجمان یادهاست با ما می ماند ..... در تمام این دو روز همان دو خاطره ای که با دایی داشتم در ذهنم تکرار می شد با همان هیجان و امیدی که در کلامش بود ...  چقدر زود نوبت به بعدی می رسد و خاک با چه ولعی سال ها امید و انتظار را می بلعد .....

.......

بخند ....

20.jpg 

ماهی همیشه تشنه ام 

                                                در زلال لطف بیکران تو. 

                                        میبرد مرا به هرکجا که میل اوست 

                                                موج دیدگان مهربان تو 

 

                                            زیر بال مرغکان خنده هات

                                             زیر آفتاب داغ بوسه هات

                                                   -ای زلال پاک-!

                            جرعه جرعه جرعه می کشم تو را به کام خویش

                                       تا که پر شود تمام جان من ز تو! 

 

                                                  ای همیشه خوب!

                                                  ای همیشه آشنا!

                                             هر طرف که می کنم نگاه

                                               تا همه کرانه های دور

                                       عطر و خنده و ترانه می کند شنا

                                                 در میان بازوان تو! 

 

                                             ماهی همیشه تشنه ام

                                                    ای زلال تابناک! 

 

                            یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

                          ماهی تو جان سپرده روی خاک!

....

بخند صداقتم ...بخند ...

خنده ی تو که نباشد ... هوا نیست ... نفس نیست ... خفه می شوم ...سقف آسمانم به زمین می رسد.

بخند صداقت من ... بخند ...حتی اگر تمام مخلوقاتش من و تو و لبخند را بدون هم بخواهند ....

از وقتی که من و تو هستیم و خنده نه.....جای خالیش را هرآنچه نباید بین ما باشد پر کرده است ....بخند صداقت من ... قهقهه بزن .. تا موسیقی خنده ی تو گم کند تمام این آواهای آزار را .....

دنیا بدون صدای خنده هایت از حرکت باز می ماند ... زمان متوقف می شود و مرا هر لحظه به خاکی سرد و تاریک می سپارند ....

بخند صداقتم ...

خنده ی تو نبض زندگی من است ......