روی پل....

 

در این واپسین لحظه ها ی سا ل 85 تمام حجم دلم از معبود و یک دلتنگی خا کستری پر  شده ،

و تمنای در کنار امامزاده فخرالدین احمد خدا رو صدا کردن  منو سراسر بال رفتن کرده،...

 

هیچ وقت به اندازه ی این روزها دلتنگ دیدار خانواده نبودم   اونقدر این اشتیاق بر من غلبه کرده

که می ترسم دیگه هیچ وقت فاطی رو نبینم  چقدرپای رفتن  ثانیه ها سنگین شده...                                                                                           

امروز داشتم تمام این یک سال رو در ذهنم مرور می کردم  چه سال عجیبی بود ،

 آدم هایی که برا همیشه رفتند ودوستانی که در آسمان رفاقت من متولد شدند ،

هیچ روزی وحشتناک تر از اون صبح غم انگیز پا ییزی  و رفتن دکتر مسائلی نبود

(روحش از هر اندوهی به دور)                                                                                

تلویزیون رو روشن کردم تا در آستانه سال جدید به اندوه های گذشته کمتر فکر کنم

ولی انگار تصاویر امروز من از قبل طراحی شده اند.........

                                                                                                             

حرم رضا .......                                                                                                                    

آره شاید قشنگ ترین لحظه های امسال در شبی بود که تا صبح در کنار جدم بودم ،

اگر چه در اون سفر خیلی ها خواسته و نا خواسته باعث آزار من شدند....                                                                                         

امسال از دوستان خیلی بیشتر از بقیه زجر  کشیدم .،درد بزرگیه که پاسخ تمام مهربونی هاتو

 با خود خواهی و بی انصا فی بدن ،هیچ وقت اون روزهای چندشناک و دیدن یک دوست در

 مرداب زوال رو از یاد نمی برم اگر چه به خاطر از خود گذشتگی من و بیرون کشیدنش حتی

 یک تشکر هم نکرد ولی نجاتش از هر چیزی برا من با ارزش تر بود و اینو مدیون خدای زهرام

 که هر وقت از ته دل صداش کردم در تمام حجم دلم یا فتمش ............

امسال پرده از چهره ی خیلی ها برداشته شد چقدر گاهی در شناخت دیگران اشتباه می کنیم ،

یه آدم هایی رو آرزو کردم کاش هیچ وقت این روی نا پیدای روحشان رو نمی دیدم و دیدن

 بعضی ها به من نشاطی وصف نشدنی داد..

امسال خیلی بچگی کردم ،خیلی کوتاهی کردم یه مسائلی و آدم های لحظه های منو نا بود کردند

که هرگز ارزش فکر کردن رو هم نداشتند  ولی کاش  این تجربه ها در فردای من درسی

 فراموش نشدنی شوند.                  

امروز اومدم به خودم قول بدم همه ی نا رفیقی دوستان و خیلی چیزهای دیگه رو همین جا فراموش کنم

نه به خاطر دیگری به خاطر خودم که تاب تصور خیلی از چهره ها رو ندارم .....

خدایا به من این ظرفیت رو بده که از بدی هیچ کدوم از بنده هات کینه به دل نگیرم ،خیلی مهم نیست که بنده هات در پی آزار من باشند به من دلی بده که توان رنجاندن هیچ کس رو نداشته باشه ....

دلی هر روز از خودت لبریز تر..                                                           

به امیدی که فردا شکل امروز نباشد

باشه باز هم ممنون......

ممنون خدای من ،ممنون که در همین دنیا با تما م کوچیکیش طعم تلخ جهنم رو

 به من چشا ندی..... نا قوس درد و نا امیدی از زمین و آسمان گوش منو پر کرده

ودل مهربون زهرا که گورستانی از تما م اندوه هاست

نه با ور کن نیومدم اینجا گله کنم دیگه به بزرگی تو هم امیدی نیست

 فقط اومدم حرف بزنم اشک بریزم و فریاد سر بدم.....

کوله با ر غصه دلمو فلج کرده

و فکر کن که چه اندوهی در من است وقتی نا ی نوشتن رو هم ندارم

 با این حال مینویسم. به تو که شا ید دیگه صدامو نمی شنوی...

دیگه نمی تونم دلمو به این خوش کنم که تما م این درد ها به خاطر اینه که دوستم داری......

 خسته ام از خودم ،از خودم،از خودم

با ور کن فقط از خودم و شاید هم...... نه فقط از خودم

 در این هیچستا ن درد ابتذال با ور ها درد کمی نیست

تو هم فراموش کار شدی یادت رفته جای این همه ما تم رو در من مشخص کنی

بعد رو دلم آوارش کنی دلم لبریز شده از تمام چیز هایی که نباید باشد و هست .

 من کی اینقدر بزرگ شدم؟

دلم برا اون زهرای شیطون و بازیگوش لک زده

 هیچی ازش نمونده جز یه مشت خاطره ..

من کجام ،من چی شدم؟؟؟

 همه ی اینها رو تو می خواهی؟..............باورم نمی شه

 دلم می خواد از اینجا تا تو گریه کنم

 از اینجا تا تو....... خیلی وقته که راه دوری شده

 این همه فاصله بین من و تو............... باورم نمی شه

آقای مشرفی امروز دادشت جون میداد هرگز اولین و آخرین لبخندش رو فراموش نمی کنم

جان کندن آدم ها...........اینقدر سنگ دل شدم؟ باورم نمی شه

ما ما نم خونه نیست ،پس چرا منو با خودش نبرده ،

یعنی اینقدر بزرگ شدم......باورم نمی شه

 یه روزی وقتی می اومدم رو زانو هات گریه می کردم از تو پر می شدم

 وبه آرامش میرسیدم ولی این روزها این نعمت رو هم از من گرفتی،

 درد تاریکیست خیلی تاریک

 دیشب.....................باورم نمی شه

 امروز ................باورم نمی شه

 فردا چه خواهد شد؟

 کاش هیچ وقت...........بی خیال تو که نمی شنوی